หน้าแรก > กลับหน้ากระทู้ขำขัน
บันทึกลับในอดีต (ไม่เกี่ยวกับสูตรวิ่งใดๆ) ..!!!
 

ครับ ... อ่านรายงานผลการวิ่งแข่งขัน ที่นี่ ที่นั่น ที่โน่น ที่โน้นนน แล้ว .....ได้แต่อิจฉา

อย่างที่เห็น ...เขาไปวิ่งกันที่ รพ.อานันทมหิดล จ.ลพบุรี ได้ถ้วยบ้าง ได้กล้วยบ้าง (วิ่งเมืองลิง)
มีภาพปรากฏในเว็ปวิ่ง คนที่วิ่งได้ถ้วย ก็อมยิ้มถ่ายรูปกับเพื่อน กับหมู่คณะหรือกองเชียร์กันยกใหญ่
ส่วนคนที่ไม่มีถ้วย มีแต่กล้วย ก็เห็นสดชื่นกันดี ทั้งยิ้ม ทั้งหัวร่อกับกลุ่มนักวิ่งด้วยกัน เบิกบานสำราญแฮ
มันเป็นภาพที่ดูแล้ว ต้องบอกว่าอิจฉาจริงๆ ....ทุกคนที่ไปวิ่ง มีแต่รอยยิ้ม จะได้ถ้วยหรือได้กล้วย ก็ยิ้มกันทั้งนั้น

นี่คือเสน่ห์ของการวิ่ง ....ที่ใครเข้ามาแล้ว ยากจะหันหลังเลิกราหรือหย่าร้างไป

แต่ตัวข้าพเจ้าเองนี่ซี ... ได้เพียงแต่ดูภาพ ดูข่าว ติดตามการวิ่งของเพื่อนๆเท่านั้น
ปีนี้ยังไม่สามารถลงวิ่งหรือทดสอบร่างกายในสนามแข่งขันอย่างจริงจังได้เลยสักครา .....
โอ้ ... อนิจจา สนิมเกาะเขรอะเป็นสนิมขุม ไม่ปราดเปรียวดังเช่นแต่ก่อนแล้ว

ตั้งใจจะไปวิ่งในระยะมินิ ก็กลัวจะหมดเรี่ยวหมดแรงก่อนถึงเส้น !!!
มองหาระยะ 5 กิโลในรายการเดียวกัน ก็ไม่มีซะอีก ...เลยทำให้อดวิ่ง
บางรายการ มีแข่งทั้ง 5 และ 10 กิโล แต่อยู่โน่น .....ไกลมั่กๆ ไปไม่ไหว

ครับ ....นี่คือเสียงบ่นจากคนเคยวิ่ง แล้วขณะนี้ ......ไม่ได้วิ่ง !!!

รพ.อานันทมหิดล ......ลพบุรี เป็นถิ่นเก่าที่เคยอาศัยมาก่อน แม้จะจากมานานแล้วก็ยังพอจำได้
สมัยเรียนมัธยมต้น ความจำช่วงนี้ดีมาก (เพราะจำได้จนถึงบัดนี้) เวลาเข้าห้องเรียน
มักจะนั่งโต๊ะหลังสุดของห้องเป็นประจำ จะเป็นวิชาอะไรก็แล้วแต่ เดินเข้าห้องก็จะต้องไปนั่งข้างหลัง
มีคำพูดจากครู จากผู้ใหญ่ที่อยู่ในวงการศึกษา มักพูดว่าเด็กนักเรียนที่นั่งท้ายๆหรือหลังห้อง
ส่วนมากมักเป็นพวกที่เรียนไม่เก่งหรือไม่ก็พวกขี้เกียจ ไม่สนใจการเรียน ชอบคุย เวลาครูสอน ก็ไม่สนใจ

แต่เรื่องที่จะเขียนวันนี้ ขอเอาเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการเรียน มาเล่าสู่กัน
ในกลุ่มของผมนี้จะมีอยู่สี่คน นั่งจองท้ายห้องเป็นประจำ จนในชั้นเดียวกันจะรู้ว่าใครจะนั่งตรงไหน ส่วนไหนของห้อง
ขาใหญ่หรือหัวโจกของกลุ่ม อายุแก่กว่าผมถึง 4 ปี .....อายุมากกว่าใครเพื่อน
เขาไม่ได้สอบตกหรือเรียนซ้ำชั้น แต่เข้าเรียนช้ากว่าคนอื่นๆในห้อง
(ในสมัยนั้น (ก่อน พ.ศ.2500) กระทรวงศึกษาน่าจะยังไม่มีเกณฑ์ กำหนดว่าจะต้องเข้าเรียนเมื่ออายุ 3 หรือ 4 ขวบเหมือนสมัยนี้)

วันๆ เอาแต่นั่งคุย ไม่ค่อยสนใจครูสอนเท่าไร เวลาสอบเทอม คะแนนที่ออกมาก็รั้งท้าย จนครูหลายคนเอ่ยปาก
“ออกไปแล้ว น่าจะได้เป็นโคบาลนะเธอเนี่ย” .... ชื่นใจชะมัดยาดที่ครูชม
กว่าจะมารู้ได้ ก็อีกหลายปี
ที่ครูเขาอวยให้นั้น คือเรียนจบก็คงได้ไปเลี้ยงวัวเลี้ยงควายแน่ๆ ...... โอย เจ็บจริง
ไอ้เราก็หลงภูมิใจตั้งนานกับคำ “โคบาล” (นึกว่าเท่ห์ เพราะเป็นภาษาอังกฤษ) .....ฮ่าฮ่าฮ่า เอิ้ก.

อย่างที่เขาว่านั่นแหละครับ ผมเองก็อยู่ในกลุ่มนี้ชอบนั่งท้ายห้อง หัวขี้เท่อ เวลาเรียนก็เอาแต่คุย
พอครูถามว่าเข้าใจไหม ? ...เด็กชาย “สับปะรดขลุ่ย” ก็จะพยักหน้าไปตามระเบียบ
ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าครูพูดหรือสอนไปถึงไหนแล้ว ....!!!

เพื่อนหัวโจกที่ว่า.....เวลามาเรียน ก้อมักจะเอาสิ่งละอันพันละน้อยมาโชว์ มาฝากให้เพื่อนดู ในฐานะลูกพี่ใหญ่
มีหลายอย่างที่นำมาให้ดู .....เริ่มตั้งแต่บุหรี่ซองแข็งยี่ห้อรอแเยลแม๊กนั่ม
มวนอ้วนๆเหมือนลูกปืนขนาด 9 มม. มีหกหรือสิบมวนก็จำไม่ได้ ต่อ 1 ซอง
บางวันก็เอาบุหรี่นอก คือ ... ซิกาแรต ตราลักกี้ สไตร์ค มาโชว์มาให้ดูดกัน

พักเที่ยง ...ก็จะนัดแนะกันไปหลังห้องน้ำชาย แอบไปสูบบุหรี่ที่ว่าไว้ข้างบน สูบกันในกลุ่มของเรานี่แหละครับ
(เคยหลงไปหลังห้องน้ำ นร.หญิง ...โดนด่า โดนตะเพิด แทบเสียผู้เสียคน จนไม่กล้ามองหน้าใครอยู่พักนึง)

ไอ้รอแยลแม๊กนั่ม ....เนี่ย มวนมันแน่นมาก ดูดก็ลำบาก เวลาดูดต้องใช้แรงสูบ
ดูดจนแก้มตอบ ซี่โครงบานนั่นแหละ ถึงจะดูดออก .....โอย เหนื่อย !!!

ส่วนลักกี้ สไตร์ค นั้น ....กลิ่นควันของมันห๊อมหอม แต่เวลาสูบเข้าไปจริงๆ กลับฉุนกึ๊ก
เหม็นก็เหม็น แถมแสบคออีกต่างหาก
แต่ว่าเราอยู่แก๊งค์เดียวกัน จึงจำใจต้องสูบ สูบตามกัน ..... (เดี๋ยวจะหาว่าไม่แน่)
สูบบุหรี่ลักกี้ ฯ แค่ทีสองทีก็เจ็บคอ ไม่รู้มันจะลักกี้ตรงไหน ....โอย แสบคอจริง !!!

บางวันขาใหญ่ก็งัดเอาเหล็กขูดชาร์ป , สนับมือ , มีดโบวี่และปืนปากกา มาโชว์ให้ดู
ไอ้ปืนปากกานี่ ผมไม่แน่ใจว่าจะยิงได้หรือเปล่า ได้แต่ดูๆไปยังงั้น (ไม่ประสา)
เออๆออๆไปตามเรื่อง เขาส่งให้ดู ....ก็ดู ขืนไม่ดูจะถูกตำหนิ เดี๋ยวเสียเหลี่ยม

แล้วก็มีอยู่วันหนึ่ง ครูก็จับพวกเราจนได้ สถานที่จับ ...ไม่ใช่หลังห้องน้ำ
แกจับได้ในห้อง แกจับพวกเรา (ไม่ใช่ผม) ในชั่วโมงสอนของแกนั่นแหละ
.... ของกลางไม่ได้เป็นบุหรี่ หรืออาวุธยุทโธปกรณ์ที่เคยนำมาแชร์

กลับเป็นบันทึกลับเล่มนึงครับ !!!

บันทึกเล่มที่ว่านี้ ไม่ได้เขียนแก้ไขรัฐธรรมนูญ หรือล้มล้างการปกครองแม้สักนิด (ให้ตาย)
วันนั้น ....เพื่อนขาใหญ่ ได้เอาบันทึกลับมาหนึ่งเล่ม กระซิบกระซาบอย่างดี

“วันนี้กูมีทีเด็ด แต่มึงต้องระวังให้ดีนะโว้ย อย่าให้ใครเห็น (คนอื่นรวมทั้งครู) เป็นเด็ดขาด” ...กำชับเสียงหนักแน่น

ว่าแล้วก็ส่งบันทึกลับเล่มนั้นให้เพื่อนอีกคนนึงไปอ่านชมเป็นลำดับแรก ... (ยังไม่ถึงคิวของผม)
ส่วนตัวขาใหญ่ก็นั่งเข้าฌาน ตามระเบียบที่เคยปฏิบัติมาแทบทุกชั่วโมง

เพราะขาใหญ่เข้าฌานนี่แหละครับ จึงเกิดเหตุ .......ถูกครูจับได้ !!!

วันนั้น ครูสอนวิชาศีลธรรม สอนไปก็ถามนักเรียนไป ถามไปเรื่อยๆไม่ได้เจาะจงใคร ถามเชิงรับรู้ รับทราบไปในตัว
เช่น ....ใช่ไหม ...ถูกต้องไหม ...เข้าใจหรือเปล่า ...เข้าใจใช่ไหม ....
เพื่อนขาใหญ่ของผมวันนี้มาแปลก ชั่งเอาใจครูเสียเหลือเกิน ... พยักหน้ารับมันทุกคำ ที่ครูถาม

จนครูสงสัยว่าไอ้ที่พยักหน้าหงึกๆน่ะ มันรับรู้หรือว่ามันสัปหงก หลับนกกันแน่

ครูแกก้อเลยเดินมาหาขาใหญ่ของผม ก่อนจะถึง ต้องเดินผ่านไอ้คนที่กำลังอ่านบันทึกลับอยู่ !!!
มันก้มหน้าก้มตาอ่านบันทึกลับอย่างจดจ่อ ไม่เงยหน้ามองใคร อ่านแบบเอาเป็นเอาตาย
ขณะที่ครู .....กำลังสาวเท้าก้าวเข้ามา ใกล้จะถึง ผมเรียกเพื่อนที่อ่านบันทึกลับให้พอรู้ ....“เฮ้ย เฮ้ย ครูมา”
มันได้ยินครับ ... มันตกใจ คงทำอะไรไม่ถูกเมื่อครูเดินมาถึงโต๊ะ....รีบโยนบันทึกลับเล่มนั้นออกไป ให้พ้นตัว
ของกลางถูกร่อนลงลงบนโต๊ะของขาใหญ่อย่างแม่นยำ !!!

ครับ เหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา เป็นใครๆก็สงสัย ???
มันอะไรกันนะ ที่บินจากโต๊ะนี้ไปลงบนโต๊ะนั้น ....โต๊ะขาใหญ่ซะด้วยซิ !!!

เมื่อครูเดินถึงโต๊ะขาใหญ่ ก็มองเห็นบันทึกลับเล่มนั้นเต็มลูกกะตา แต่ขาใหญ่ของผม ยังไม่บรรลุมรรค ยังเข้าฌานอยู่
เสียงครูถามขาใหญ่ว่า .....“ หนังสือเล่มนี้ของเธอใช่ไหม ”
ขาใหญ่พยักหน้ารับ แต่ไม่พูด (ความจริงนั่งสัปหงก) ครูจึงจับที่ไหล่เขย่า เขย่าให้ตื่น แล้วถามอีกครั้ง
ขาใหญ่ของผมตื่น ได้ยินคำถามของครู มองไปที่หนังสือบันทึกลับนั้น ก็ตอบเสียงดังฟังชัด สมเป็นชายชาตรี

“ใช่ ใช่ครับ”

ครูจึงเอาของกลางฉบับนั้น ยัดใส่กระเป๋ากางเกง(ทรงลุง)ของแก แล้วเรียกให้ขาใหญ่ออกไปหน้าชั้น
ขาใหญ่หายงัวเงีย ตั้งสติได้ แต่ไม่วายหันไปมองเพื่อน ที่โยนหนังสือคืนลงบนโต๊ะ

ก่อนก้าวตามครูไปที่หน้าชั้น ....ถูกพิพากษาลงทัณฑ์ ถูกครูหวดด้วยไม้เรียว 12 ที (หนึ่งโหล)

ก่อนลงโทษ แกเจ้งข้อหาต่อหน้านักเรียนทั้งห้องให้ได้ยิน ...ข้อหาประพฤตตนไม่เหมาะสมในชั้นเรียน
แต่ไม่ยอมโชว์หลักฐานที่ว่าประพฤตไม่เหมาะสมให้นักเรียนในชั้นได้เห็นหรือได้ทราบ

(เพราะกลัว นร.หญิง จะเห็น) แล้วริบบันทึกลับไปด้วย

พักเที่ยง ....พวกเราใจคอไม่ดี กลัวขาใหญ่จะมีน้ำโห พาลพาโลเตะเอา
แต่ทว่าฝันร้ายกลายเป็นดีครับ ...
มันกลับไม่โทษเพื่อน .....ที่โยนหนังสือลงบนโต๊ะ
หรือโกรธผมที่ไม่เรียกให้มันตื่น แต่ดันห่าไปเรียก ไปเตือนอีกคนเสียนี่

“กูได้ยินเสียงครูถามว่าหนังสือเล่มนี้ใช่ของกูหรือเปล่า ....ตอนนั้นกำลังเคลิ้มๆ พอลืมตามองดู เห็นหนังสือก็จำได้ จึงตอบว่าใช่
ช่างมันเหอะถูกตีแค่นี้ไม่เจ็บหรอกว่ะ กะแค่อีหนังสือปกขาวเล่มเดียว เดี๋ยวกูขอตังค์พี่ชายไปซื้อมาใหม่ก็ได้ ”


ขาใหญ่ของผมพูดแค่นี้จริงๆ ... พวกเราจึงได้เฮ เฮโล่งอกไปที เฮ ที่ไม่โดนเตะ

นึกได้ตอนนี้ มันผ่านไปหลายสิบปีแล้ว ถ้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ตาม อยากอธิฐานให้ขาใหญ่ได้ยิน

เกิดชาติหน้าฉันใด จงกลับมาเป็นเพื่อนกันอีก และขอให้มึงไปเกิดเป็น “กัปตันอเมริกา” นะ
กูจะได้สบายไปกับเขาด้วย ...

ฮ่าฮ่าฮ่า เอิ้ก.
 
 
โดย สับปะรดขลุ่ย [9/08/2016 16:40]
 

ความคิดเห็นที่ 1
ตอบโดย : Tallin
(5/08/2016 17:35)

 
 
Created the greatest arsielct, you have.
   

ความคิดเห็นที่ 2
ตอบโดย : Voncile
(7/08/2016 09:50)

 
 
The exseptire shines through. Thanks for taking the time to answer. http://bhjvlwe.com [url=http://vronhkfc.com]vronhkfc[/url] [link=http://rgmkwkafh.com]rgmkwkafh[/link]
   

ความคิดเห็นที่ 3
ตอบโดย : Keydren
(8/08/2016 11:01)

 
 
Oh yeah, <a href="http://ysypuzinw.com">faulbous</a> stuff there you!
   

ความคิดเห็นที่ 4
ตอบโดย : Klondike
(9/08/2016 16:40)

 
 
You are so awesome for helping me solve this myyrtes. http://ykkmhevgd.com [url=http://senrrjqvpp.com]senrrjqvpp[/url] [link=http://mfroso.com]mfroso[/link]
   

แสดงความคิดเห็น :
ข้อความ :
CODE ** กรุณากรอกหมายเลข 624047
โดย :
(Username)
Password(สำหรับสมาชิก)
   
   
ประวัติชมรมวิ่ง | สมัครสมาชิก | ข่่าวสารงานวิ่ง | สาระน่ารู้ | กระทู้พูดคุย | รูปภาพงานวิ่ง
Copyright @ 2007-2010 www.bangkhunthianjoggingclub.com. All rights Reserved. Powered By knsworldnet.com|.